Struktura psychopatologii w zaburzeniach jedzenia jest następująca:

1. Zaburzenia psychospołeczne i braki w samoocenie.
2. Zaburzenia obrazu ciała.
3. Dieta i dysfunkcja biologiczna.

          Środowisko rodzinne jest czynnikiem, który w połączeniu z określonymi cechami indywidualnymi dziecka może stanowić powód wystąpienia anoreksji.
Nieprawidłowy system rodzinny naraża na rozliczne stresy wszystkich jej członków , w szczególności zaś dzieci które w zależności od konstrukcji psychicznej i stabilności emocjonalnej różnie na nie reagują. Często reakcją są zaburzenia odżywiania. Istnieje pewien określony model rodziny, który może wpłynąć na rozwinięcie się anoreksji u dziecka.

A oto pięć cech charakterystycznych dla takiej rodziny (wg. Salvador Minuchina):

-usidlenie
-nadopiekuńczość
-sztywność
-unikanie i nie rozwiązywanie konfliktów
-wciąganie dzieci w konflikty pomiędzy rodzicami

          Usidlenie polega na zatarciu granic pomiędzy poszczególnymi członkami rodziny. W takiej rodzinie każdy żyje życiem innych jej członków tak bardzo, że zatarciu ulega indywidualność i autonomia każdego z nich. Każdy w tej rodzinie jest ogromnie samotny. Wszyscy członkowie rodziny mają poczucie, że powinni troszczyć się o innych i rezygnować z własnych potrzeb na rzecz innych . Takie silne powiązanie w rodzinie prowadzą nieuchronnie do braku prywatności. Problem jednej osoby jest problemem wszystkich. Jednocześnie system rodziny staje się zamknięty i oddzielony od świata, postrzeganego jako zagrożenie. Największym stresem dziecka w tego typu rodzinie jest bezsilność a także niemożność tworzenia własnych marzeń. Dziecko w takiej rodzinie pozbawione jest możliwości przejęcia odpowiedzialności za swe czyny.

Przyczyn zachorowań na anoreksję i bulimię jest wiele.

          Najczęściej mówi się o presji otoczenia, które lansuje ideał szczupłej, wręcz chudej kobiety. Mogą to być także własne głęboko ukryte problemy, z którymi nie potrafimy sobie poradzić, np. kłopoty w rodzinie, szkole, brak kontroli nad własnym życiem , a także autodestrukcyjne przekonanie, że niewiele zależy od nas samych. Przyczyn trzeba dopatrywać się również we wczesnym dzieciństwie i wzorcach myślowych pielęgnowanych często nieświadomie przez całe życie.

Anoreksja

          Anoreksja charakteryzuje się fałszywą oceną własnego ciała, prowadzącą do głodzenia się. Chorują na nią osoby w różnym wieku i z różnych środowisk. Chłopcy zapadają na tę chorobę rzadziej. Zwykle zaczyna się niewinnie. Młode dziewczęta w okresie dojrzewania nie zawsze akceptują swoje nowe kobiece kształty i próbują się odchudzać, najpierw ograniczają kalorie, później eliminują kolejne potrawy aż dochodzi do głodzenia się. Jedzenie pozostaje wciąż w centrum ich zainteresowania. Bardzo dużo ćwiczą w celu spalenia nawet tej minimalnej ilości kalorii Dziewczęta dotknięte tą chorobą zazwyczaj są ambitne i posłuszne. Niektórzy psychiatrzy uważają, że jedzenie staje się dla nich jedyną sferą życia, którą mogą same kontrolować. Nieustannie się głodząc, powodują spadek masy ciała. Mimo znacznego wyniszczenia ciała uważają, że niszczy je nadwaga. Często przygotowują własne jedzenie np. kroją je na małe kawałki, a następnie precyzyjnie układają na talerzu. Chorzy na anoreksję nie muszą być bardzo chudzi. Zaburzenia łaknienia zaczynają się dużo wcześniej, gdy mimo, iż osoba posiada normalną masę ciała uważa się za grubą i coraz bardziej zmniejsza przyjmowanie pokarmu.

Bulimia jako bezustanna walka ze swoim ciałem. 

          Przebieg bulimii to ciągła walka z ciałem i jego potrzebami. Osoby chorujące na bulimię panicznie boją się przytyć. Jedzenie to nadwaga i otyłość to wróg lub ogromna przyjemność, na którą nie mogą sobie pozwolić. Jednak czasami ulegają pokusie, poddają się swemu najgorszemu wrogowi i objadają się tak, że prawie natychmiast źle się czują i mają poczucie winy. Podczas ataku łaknienia osoba chorująca na bulimię może zjeść wszystko: lody z sałatką warzywną , zagryźć chipsami i popić mlekiem czekoladowym, pochłania ogromne porcje jedzenia. Ataki głodu kończą się najczęściej w toalecie... wymiotami lub przyjęciem tabletek przeczyszczających. Bulimia to choroba, z którą walczą młode, piękne kobiety i dziewczęta ale także czasami chłopcy.
Anoreksja i bulimia to choroby, które każdy przeżywa inaczej i przynoszą ogrom zniszczeń fizycznych i psychicznych. Aby dotrzeć do osoby chorującej na bulimię czy anoreksję należy podejść do niej z wrażliwością i empatią. 
          Leczenie, to najczęściej terapia, w którą zaangażowana jest najbliższa rodzina. W hipnoterapii dąży się do „przepracowania” nieświadomych czynników psychodynamicznych ale także do usunięcia objawów. Terapeuta wykorzystując metafory przedefiniowuje zachowania pacjentki oraz zmienia kontekst tych zachowań. Bardzo ważna jest świadomość zagrożenia u samej osoby chorującej. Bez chęci wyzdrowienia nie jesteśmy w stanie wiele pomóc, często potrzebna jest czyjaś obecność, zrozumienie i wsparcie. Bulimia i anoreksja to wyniszczająca, groźna choroba, którą trzeba leczyć.